W biurze mamy skaner A3 firmy Plustek, jeden z droższych modeli na rynku. A właściwie już go nie mamy, bo został wysłany do naprawy i zaginął. Dystrybutor zakupionego sprzętu - firma Pentagram - poprosiła o wysłanie go do autoryzowanego serwisu, który - jak się potem okazało - nie współpracuje z firmą Pentagram! Od zgłoszenia minęły trzy miesiące. Skaner przepadł.
Dokładnie 20 lat temu, 28 grudnia 1992 roku, na komputerowym spotkaniu The Party w mieście Aars w Danii zaprezentowano demo "State of the Art". To zajmujące jedną dyskietkę dzieło poruszyło wyobraźnię ówczesnych pasjonatów komputerów i technologii, nawet tych niezainteresowanych demosceną. Wyświetlane na ekranie postacie, uprzednio nagrane kamerą i zwektoryzowane, poruszające się w rytm muzyki, z animowanymi efektami w tle oraz przejściami typu morphing, to było coś, co wyprzedziło swoją epokę i wyobrażenia o możliwościach komputerów.
Assembly to jedno z najstarszych i największych spotkań demosceny, organizowane nieprzerwanie od 1992 roku. Najnowsza, dwudziesta pierwsza edycja odbyła się w dniach 5-8 sierpnia 2012 r. w Helsinkach i przyniosła dużą liczbę produkcji. Assembly zaczynało jako impreza wieloplatformowa, dziś jest to wydarzenie zdominowane przez scenę pecetową. Pojawiło się jednak kilka produkcji dla innych systemów, takich jak Linux, Android, MacOS, Windows Phone, Amiga i - co będzie zaskoczeniem - Apple Lisa.
Gdy powiem "Psygnosis", raczej nikt nie będzie wiedział, o co chodzi. Nieco więcej osób zorientuje się, gdy usłyszy "Studio Liverpool". Obie te nazwy należą do jednej firmy, która od prawie 30 lat współtworzyła rynek gier komputerowych i która kilka dni temu została zamknięta.
O crowdfundingu usłyszeliśmy niedawno w Polsce, gdy polski rząd dał sygnał, że nie jest zainteresowany nową formą wspierania przedsiębiorczości. Finansowanie społecznościowe z powodzeniem działa od lat, tyle że poza granicami naszego kraju. Crowdfunding w praktyce jest doskonałym przykładem na to, że ludzie są z natury pomysłowi i że ich dzieła mogą zostać spieniężone dzięki najprostszym narzędziom. Oto najciekawsze projekty zrealizowane za granicą.
Gdy kilka miesięcy temu firma Google wprowadziła usługę wirtualnego dysku, czyli narzędzia do przechowywania plików w chmurze, reakcja użytkowników była pozytywna. Lecz gdzieś między entuzjazmem a zachwytem umknęło wszystkim, że firma przy okazji podniosła ceny za dodatkową przestrzeń na przykład dla poczty Gmail.
Rok i trzy miesiące temu opisałem historię komedii "Robin Hood", dostępnej w wersji z polskim lektorem w serwisie YouTube, za darmo i za cichym przyzwoleniem wytwórni filmowej. Film nadal jest dostępny online, a oprócz niego całe podziemie filmów, na które przymyka oko niejedna z amerykańskich firm.
Czytając serwisy i blogi technologiczne, odnoszę wrażenie, że w dzisiejszych czasach pojęcie technologii wysokich lotów zostało rozciągnięte na wszystko, co jest związane z branżą IT. Rewolucyjne jest wszystko, każdy nowy procesor, najprostszy niszowy program czy masowa usługa. Przełomem określane są nawet zmiany w interfejsie popularnego serwisu społecznościowego. Tymczasem rewolucja to coś, co wywraca do góry nogami ustalony porządek, a połączona z technologią daje ludziom narzędzie, które przenosi ich pracę na nowy poziom. Tego typu zdarzenia mają miejsce dość rzadko wbrew temu, co twierdzi wielu redaktorów.
Na łamach blogów i serwisów technologicznych systematycznie pojawiają się informacje o powstających w Polsce internetowych startupach. Gdy kilka lat temu zacząłem śledzić związane z tym wydarzenia, nie ukrywam, że temat mnie ciekawił. Dziś już tylko irytuje. Większość internetowych przedsięwzięć powstających w naszym kraju wydaje się być tworzona jako sztuka dla sztuki. Są to najczęściej narzędzia online, które według twórców są genialne, a dla użytkowników są po prostu nieprzydatne. Startupowy biznesplan wygląda następująco: krok pierwszy - uruchomienie serwisu, krok drugi - zdobycie inwestora. A co dalej lub co pomiędzy? Nie wiadomo.
Wraz ze zbliżającym się dniem rozpoczęcia Euro 2012 media obiegła seria doniesień o nadzwyczajnych uprawnieniach organizatora mistrzostw. Skrytykowano zwolnienia celne i podatkowe UEFA, spółek i osób oddelegowanych do obsługi turnieju. Dziwnie patrzono na wytyczanie specjalnych pasów ruchu dla piłkarskich oficjeli oraz na nakładanie ograniczeń dla restauracji zlokalizowanych w strefie kibica. UOKiK skierował do sądu pozew o uznanie za niedozwolone dwudziestu pięciu postanowień znajdujących się w warunkach sprzedaży biletów. Okazuje się, że istnieje jeszcze jedna dziwna rzecz, związana z całym tym sportowym zamieszaniem. Jest to regulamin korzystania z oficjalnej strony internetowej UEFA, który zabrania... linkowania do strony!