Do Sejmu trafił rządowy projekt nowelizacji Kodeksu Pracy zawierający wyczekiwane przez pracodawców przepisy szczegółowo regulujące pracę zdalną. Obecnie obowiązujące przepisy, wprowadzone specustawą covidową, mówią jedynie, że pracodawca może polecić pracownikowi wykonywanie obowiązków poza stałym miejscem pracy.
Kiedy zastanawiamy się nad idealnym miejscem do pracy zdalnej, na myśl przychodzą Bangkok czy Bali. Jednak jak pokazuje zestawienie przygotowane przez firmę NordLayer rzeczywistość nie jest aż tak kolorowa. Najwyższe pozycje zajmują w nim państwa ze Starego Kontynentu.
Podstawą Work-life fit jest otwarcie pracodawców na różnorodne formy świadczenia pracy, tak aby pracownicy mogli decydować o tym, kiedy i skąd pracują. Dzięki temu mogą lepiej łączyć prywatne cele z karierą. Część pracodawców jak i pracowników uważa jednak, że większa elastyczność oznacza mniejszą wydajność.
Okazuje się, że wraz z popularyzacją pracy zdalnej i hybrydowej, w firmach piętrzą się problemy związane z tworzeniem kultury organizacyjnej, która nadal ma spore znaczenie dla pracowników. Według niedawnego badania Gartnera, pracownicy niezwiązani z firmą łatwiej decydują się na odejście.
Większość (55%) europejskich pracodawców przyznaje, że bardziej ufa pracownikom w biurze niż tym zdalnie wykonującym obowiązki. Managerowie będą musieli zrewidować swoje spojrzenie, bo z takim nastawieniem będą mieli nie lada problem ze znalezieniem rąk do pracy. Z badania State of Hybrid Work dla Owl Labs wynika, że elastyczność pracy będzie wciąż zyskiwać na znaczeniu.
Pracownicy i pracodawcy mieli dwa lata, żeby przyzwyczaić się do pracy zdalnej. Nadal jednak podstawowe kwestie kuleją. Tylko co czwarty pracownik na home office miał zapewnionego służbowego laptopa, a co piąty korzystał z narzędzia online do komunikacji wewnętrznej – wynika z raportu CBRE „Praca z domu czy z biura?”. Co piąta osoba nie otrzymała żadnego wsparcia od pracodawcy przechodząc na home office, a ekwiwalent finansowy na pokrycie kosztów prądu czy internetu otrzymuje tylko 7 proc. pracowników.
Nie ulega wątpliwości, że ostatnie miesiące na dobre zmieniły nasze podejście do życia i postrzeganie najprostszych, prozaicznych nawet czynności. Pandemia i jej skutki sprawiły, że ludzie na całym świecie są przytłoczeni nie tylko nową rzeczywistością, ale i, jak się okazuje, zmęczeni samym tematem koronawirusa. Jakie słowa znalazły się na “czarnej liście” najbardziej znienawidzonych zwrotów całego roku 2021?
Stres cyfrowy dotyczy sytuacji napięcia wynikającego z nadmiernej obecności technologii w naszym życiu. Konsekwencją ciągłego bycia online jest przebodźcowanie, dodatkowe napięcia i stres – co może prowadzić do wypalenia zawodowego i depresji.
Praca zdalna stała się dla wielu Polaków codziennością. Tryb, który jeszcze kilka lat temu zarezerwowany był jedynie dla wąskiej grupy freelancerów, okazał się dla ogromnej liczby firm nie tylko jedynym sposobem na przetrwanie pandemii koronawirusa, ale też faktycznie wydajną i wygodną formą działania. Nic więc dziwnego, że nawet teraz, gdy wiele przedsiębiorstw decyduje się stopniowo wracać do biur, nie brakuje podmiotów, które na stałe przejdą w tryb zdalny. Nowa rzeczywistość na rynku pracy wymusi jednak na pracodawcy zmianę obowiązujących przepisów. Te bowiem wciąż wymagają szczegółowego doprecyzowania i ubrania w nowe ramy prawne świadczenia usług na rzecz pracodawcy poza główną siedzibą firmy. Co się powinno zmienić?
Przymusowy tzw. „home office”, początkowo postrzegany jako ogromne wyzwanie, z czasem stał się atrakcyjną alternatywą dla standardowego modelu pracy. Nic więc dziwnego, że pracownicy zaczęli się zastanawiać nad możliwością zamiany aktualnego miejsca pobytu – zarówno na inne miasto w Polsce, jak również za granicą. Czy taka zmiana jest możliwa?