Stres, niepokój i obawa przed negatywną oceną. To emocje, które towarzyszą na co dzień Polkom i Polakom, z których mniej niż połowa potrafi przyjmować słowa krytyki. Niemal równie często, co w domu, słyszymy je w pracy.
Adwokat Anna Łuczak znana z rozsyłania pism do internautów zwróciła się do mnie wczoraj z prośbą o usunięcie rzekomych przekłamań z tekstów na jej temat. Nie potrafiła jednak wskazać przekłamań i nadal nie odpowiedziała na proste pytania, które zadałem jej wcześniej odnośnie wysyłania pism do internautów.
Operator wciska ukradkiem płatną usługę i utrudnia rezygnację - wszyscy to znamy, ale pewien klient T-Mobile postanowił o tym opowiedzieć na YouTube. Nagłaśnianie takich spraw nie jest bez znaczenia.
Dzięki artykułowi 212 każdy internauta może odpowiedzieć karnie (nie tylko cywilnie) za napisane słowa. Jeśli działał w interesie społecznym, musi sam tego dowieść. Ministerstwo Sprawiedliwości mimo wszystko uważa, że ten cenzurotwórczy przepis musi pozostać w kodeksie karnym.
Grupa Allegro przegrała przed sądem apelacyjnym z fundacją, która przerobiła logo Grupy w ramach krytyki sprzedaży nazistowskich gadżetów. Taka forma krytyki jest dozwolona, jeśli służy interesowi społecznemu.
Bloger z Mosiny w 2011 roku został skazany za krytykowanie pani burmistrz. Wyrok oburzył wiele osób. Potem było uniewinnienie, potem Sąd Najwyższy i umorzenie sprawy, ale sprawa znów wróci przed Sąd Najwyższy. Oskarżycielka nie odpuszcza.
Przerysowane tytuły artykułów to norma, ale w Polsce za taki tytuł można być ukaranym, nawet jeśli sam artykuł mówi prawdę. Przekonały się o tym dziennikarki Gazety Regionalnej skazane ze słynnego artykułu 212.
Firma Sokołów nie będzie się domagać tysięcy złotych za krytyczne filmiki, a bloger będący ich autorem przeprosił. To jednak nie koniec, bo Sokołów chce debaty na temat granic krytyki w sieci.
Negatywne opinie internautów o lekarzach czy prawnikach nie naruszają prawa, nawet jeśli uderzają w godność tych osób - wynika z wyroku Sądu Najwyższego. Czy to oznacza, że można ich krytykować, jak się chce?
Producent seksistowskiej bielizny może cenzurować swoich krytyków, a rzeźbiarz może żądać usunięcia z Wikipedii zdjęcia rzeźby. Tak to już jest w epoce ostrych praw autorskich i cennych znaków towarowych.