Brak równowagi między pracą a życiem prywatnym może mieć jednak poważne konsekwencje. UE – w ramach walki z wypaleniem zawodowym i pracoholizmem - wprowadza nowe zasady work-life balance, stawiając wyzwania przez pracodawcami.
Tworząc biznes związany z pasją, łatwo się zatracić. Faktyczny obraz człowieka żyjącego swoim biznesem różni się jednak od powszechnego wyobrażenia pracoholika przykutego do swojej pracy.
Poświęcają pracy 12 lub 14 godzin dziennie, zabierają ją do domu, pracują w weekendy, nie dojadają, nie śpią, urlop jest dla nich największą karą. Pracoholicy, bo o nich mowa, zaniedbują wszystkie inne aspekty życia. To praca jest dla nich jedynym sensem istnienia.
Cyprian K. Norwid mawiał: „Praca może się stać życia pacierzem i kluczem do nieba”. Panujący wszem i wobec wyścig szczurów i pęd do wygodnego życia powoduje brak kontroli nad ilością czasu poświęcanego pracy wśród młodych ludzi, wkraczających na drogę kariery zawodowej. Ich praca, zamiast być dowodem produktywności i efektywności, zamienia się z biegiem czasu w chorobę cywilizacyjną XXI wieku – w pracoholizm. Jest to pierwszy i najważniejszy błąd, jaki można popełnić w zarządzaniu sobą w czasie.
Udostępnienie pracownikowi urządzenia BlackBerry lub innego sprzętu, który pozwala na stałe kontakty z biurem, może być w przyszłości postrzegane jako... umyślne wywoływanie pracoholizmu - uważają badacze z Rutgers-Camden School of Business.