IBM, Google czy IKEA. Zarówno te oraz wiele innych marek - liderów na swoich rynkach, stosuje design thinking. Ale nie tylko giganci korzystają z metody tworzenia kreatywnych rozwiązań. Tak naprawdę może ją stosować organizacja w każdym rozmiarze i z każdej branży, o ile tworzy rozwiązania dla ludzi.
Metoda kreatywnego rozwiązywania problemów i tworzenia innowacji zdaje się być u szczytu popularności. 72%, przepytanych na potrzeby nowego badania, amerykańskich firm na własnej skórze testowało możliwości, jakie daje design thinking, a aż 28% zmieniło pod jej wpływem kulturę organizacyjną.
Po podliczeniu kosztów wszystkich nieudanych realizacji ostatniej dekady, otrzymalibyśmy astronomiczną kwotę. Jak to jednak możliwe, że firmy zatrudniające doświadczonych pracowników decydowały się na wprowadzenie w życie feralnych pomysłów i jak uniknąć niepotrzebnego ryzyka tworząc innowacyjne produkty?
Design thinking to usystematyzowane podejście do procesu innowacji, którego pierwszym krokiem jest zbudowanie interdyscyplinarnego zespołu, co gwarantuje spojrzenie na dany problem z różnych perspektyw. Proces projektowy jest otwarty, przez co mogą się w niego zaangażować nawet te osoby, które na co dzień mają odmienne doświadczenia zawodowe.
Miasta bezgotówkowe to nowy obszar prac przedsięwzięcia, którego uczestnicy wypracowują rozwiązania sprzyjające rozwojowi gospodarki cyfrowej w Polsce. Dotychczas w Inkubatorze poszukiwano rozwiązań wspierających wprowadzanie terminali płatniczych przez mikroprzedsiębiorców oraz stworzenie wartości dodanej dla koncepcji e-paragonu.
Świetne pomysły nie rodzą się nagle w genialnych umysłach. Są wynikiem ciężkiej pracy wspomaganej przez zorientowany na człowieka proces twórczy, po którym następują cykle prototypowania, testowania i poprawiania - tak Tim Brown, szef IDEO, światowego lidera w tworzeniu innowacji, określa założenia design thinking. Rozwijana od ponad 40 lat metodologia zrewolucjonizowała produkcję dobrych produktów, usług, procesów, a nawet strategii. O jej założeniach pisze dr Joanna Jeśman ze School of Ideas Uniwersytetu SWPS.